آیا ورزشکاران حرفه‌ای می‌توانند از پیرسینگ استفاده کنند؟

یک پیرسینگ کوچک روی بینی یک دونده ۱۰۰ متر ممکن است تقریباً هیچ اثری روی مسابقه‌اش نداشته باشد؛ همان قطعه روی صورت یک بوکسور می‌تواند اصلاً اجازه ورود به رینگ پیدا نکند. یک ورزشکار می‌تواند با پیرسینگ گوش ساعت‌ها بدود، اما برای بازیکنی که هر چند دقیقه با شانه، دست یا لباس حریف درگیر می‌شود، همان جواهر کوچک تبدیل به نقطه‌ای می‌شود که احتمال گیرکردن، کشیده‌شدن و آسیب دارد.

پس سؤال دقیق این نیست که «ورزشکار حرفه‌ای می‌تواند پیرسینگ داشته باشد یا نه؟»

سؤال بهتر این است:

کدام پیرسینگ، برای کدام ورزش، در چه مرحله‌ای از ترمیم و در چه زمانی از فصل ورزشی؟

پاسخ کوتاه این است که بله، ورزشکار حرفه‌ای می‌تواند پیرسینگ داشته باشد؛ اما داشتن پیرسینگ الزاماً به این معنی نیست که اجازه دارد جواهر آن را هنگام مسابقه هم روی بدن نگه دارد. قوانین رشته، نوع تماس فیزیکی، محل پیرسینگ و تازه یا ترمیم‌شده بودن آن چهار عامل اصلی هستند که پاسخ را تغییر می‌دهند.

اولین اشتباه: «داشتن پیرسینگ» را با «مسابقه دادن با پیرسینگ» یکی نگیریم

محدودیت بسیاری از فدراسیون‌های ورزشی درباره خود سوراخ پیرسینگ نیست؛ مسئله جواهری است که هنگام مسابقه روی بدن قرار دارد.

برای مثال در قوانین فعلی World Rugby استفاده از jewellery برای بازیکن مجاز نیست. در قوانین رسمی بسکتبال FIBA نیز jewellery در گروه موارد غیرمجاز قرار گرفته است. در مقررات بوکس حتی صریح‌تر با موضوع برخورد شده و body piercing و لوازم جانبی بدن هنگام مبارزه مجاز نیستند.

اما این قانون در همه ورزش‌ها یکسان نیست. مقررات World Athletics به ورزشکاران اجازه می‌دهد از jewellery از جمله body piercing استفاده کنند؛ بنابراین یک دونده حرفه‌ای ممکن است بدون دردسر با پیرسینگ مسابقه دهد، در حالی که ورزشکار رشته‌ای دیگر مجبور باشد قبل از ورود به زمین آن را خارج کند.

همین تفاوت نشان می‌دهد نسخه‌ای مثل «ورزشکارها نباید پیرسینگ داشته باشند» بیش از حد ساده است.

قبل از هر تصمیمی، دفترچه مقررات همان فدراسیون، لیگ یا تورنمنتی که در آن شرکت می‌کنید باید بررسی شود. حتی قوانین مربوط به تجهیزات و اکسسوری‌ها ممکن است در طول سال تغییر کنند.

مسئله اصلی در ورزش‌های برخوردی، ظاهر پیرسینگ نیست؛ اهرم شدن آن است

تصور کنید یک حلقه کوچک روی گوش قرار دارد. در حالت عادی نیروی خاصی به پوست وارد نمی‌کند. اما کافی است انگشت حریف، یقه لباس، حوله، هدگیر یا حتی دست خود ورزشکار هنگام یک حرکت سریع به آن گیر کند.

آن قطعه کوچک ناگهان شبیه یک اهرم عمل می‌کند.

پزشکان نیز سال‌هاست پارگی لاله گوش در اثر کشیده‌شدن گوشواره و تماس فیزیکی را به‌عنوان یکی از آسیب‌های مرتبط با جواهرات بدن مطرح می‌کنند. در ورزش‌های برخوردی توصیه می‌شود جواهرات برداشته شوند تا هم خود ورزشکار و هم حریف در معرض آسیب قرار نگیرند.

این مسئله درباره بعضی محل‌ها جدی‌تر است:

پیرسینگ ابرو در ورزش‌های رزمی و برخوردی در نقطه‌ای کاملاً در معرض تماس قرار دارد. پیرسینگ گوش می‌تواند به لباس، انگشت یا تجهیزات محافظ گیر کند. پیرسینگ لب و زبان علاوه بر ضربه مستقیم، ممکن است با دندان‌ها و محافظ دهان درگیر شود. پیرسینگ ناف هم اگرچه کمتر دیده می‌شود، در ورزش‌هایی که لباس فشرده، کمربند یا حرکات مکرر تنه دارند می‌تواند مرتب تحت فشار و اصطکاک قرار بگیرد.

انجمن دندانپزشکی آمریکا نیز درباره پیرسینگ‌های داخل و اطراف دهان توصیه می‌کند جواهر آن‌ها قبل از فعالیت‌های ورزشی، مخصوصاً ورزش‌های برخوردی و collision sports، خارج شود.

بنابراین برای یک بازیکن راگبی، بوکسور یا بسکتبالیست، انتخاب محل پیرسینگ بسیار مهم‌تر از چیزی است که برای یک دونده یا ورزشکار یک رشته کم‌برخورد اهمیت دارد.

یک پیرسینگ تازه با پیرسینگ چندساله رفتار یکسانی ندارد

این شاید مهم‌ترین بخش ماجرا برای ورزشکار حرفه‌ای باشد.

ورزشکار ممکن است فکر کند: «روز مسابقه درمی‌آورمش و بعد دوباره می‌گذارمش.»

برای پیرسینگی که هنوز در حال ترمیم است، این برنامه می‌تواند دردسر درست کند.

Association of Professional Piercers توصیه می‌کند جواهر اولیه در طول دوره ترمیم در محل باقی بماند، مگر اینکه مسئله‌ای درباره اندازه، فرم یا جنس آن وجود داشته باشد که نیاز به بررسی متخصص داشته باشد. از طرف دیگر، حتی بعضی پیرسینگ‌های قدیمی نیز بعد از خارج‌شدن جواهر می‌توانند خیلی سریع تنگ یا بسته شوند؛ سرعت این اتفاق در افراد مختلف یکسان نیست.

اینجاست که تقویم مسابقات وارد تصمیمی می‌شود که در ظاهر فقط زیبایی به نظر می‌رسد.

برای ورزشکاری که هفته‌ای دو مسابقه دارد و طبق مقررات باید هر بار جواهرش را خارج کند، ایجاد یک پیرسینگ تازه وسط فصل انتخاب هوشمندانه‌ای نیست. نه به این دلیل که ورزش کردن ذاتاً برای پیرسینگ ممنوع است، بلکه چون بین «باید جواهر در محل بماند تا ترمیم انجام شود» و «قانون مسابقه می‌گوید آن را خارج کن» تضاد ایجاد می‌شود.

به همین دلیل، برای بسیاری از ورزشکاران حرفه‌ای بهترین زمان ایجاد پیرسینگ جدید خارج از فصل مسابقات یا در یک دوره طولانی‌تر بدون رقابت رسمی است.

عرق کردن دشمن پیرسینگ نیست

درباره ورزش و پیرسینگ یک تصور عجیب زیاد تکرار می‌شود: اینکه عرق کردن باعث می‌شود پیرسینگ حتماً عفونی شود.

موضوع به این سادگی نیست.

Association of Professional Piercers می‌گوید ورزش و تعریق در دوره ترمیم لزوماً ممنوع نیست؛ چیزی که باید از آن جلوگیری کرد فعالیتی است که محل پیرسینگ را تکان دهد، تحت فشار قرار دهد یا تحریک کند. همچنین تماس محل تازه با تجهیزاتی مثل تشک و وسایل باشگاه که افراد مختلف از آن‌ها استفاده می‌کنند اهمیت دارد.

به زبان ورزشی، مشکل اصلی بیشتر از اینکه «عرق» باشد، ترکیب این عوامل است:

اصطکاک + فشار + ضربه + تجهیزات مشترک + دستکاری مداوم جواهر.

برای مثال کسی که پیرسینگ ناف تازه دارد و هر روز تمریناتی انجام می‌دهد که لبه شلوار یا کمربند دقیقاً روی آن حرکت می‌کند، ممکن است بیشتر از ورزشکاری که فقط هنگام دویدن عرق می‌کند دچار تحریک شود.

پیرسینگ گوش هم ممکن است با هدفون، هدبند، کلاه ایمنی یا بند تجهیزات تماس پیدا کند. بنابراین حتی نوع وسایل تمرینی یک ورزشکار باید در انتخاب محل پیرسینگ در نظر گرفته شود.

شناگرها داستان متفاوتی دارند

برای شناگر حرفه‌ای، مسئله فقط حرکت بدن نیست؛ تقریباً کل جلسه تمرین داخل آب می‌گذرد.

راهنمای مراقبت APP توصیه می‌کند پیرسینگ در حال ترمیم در استخر، دریاچه، دریا و جکوزی غوطه‌ور نشود یا در شرایط مناسب با پوشش ضدآب محافظت شود.

این یعنی ایجاد یک پیرسینگ تازه برای شناگری که روزانه تمرین داخل استخر دارد، از نظر برنامه‌ریزی سخت‌تر از یک ورزشکار خشکی است.

ممکن است یک دونده بتواند محل پیرسینگ تازه را از برخورد با تجهیزات دور نگه دارد، اما شناگر نمی‌تواند آب را از بخش اصلی تمرینش حذف کند.

در چنین شرایطی زمان ایجاد پیرسینگ اهمیت بیشتری از انتخاب مدل آن پیدا می‌کند.

آیا چسب زدن روی پیرسینگ مشکل را حل می‌کند؟

یکی از رایج‌ترین راه‌حل‌هایی که بین ورزشکارها شنیده می‌شود این است: «روش چسب می‌زنم.»

از نظر محافظت فیزیکی، پوشاندن بعضی پیرسینگ‌ها در برخی فعالیت‌ها ممکن است احتمال گیرکردن مستقیم را کمتر کند، اما این به معنی قانونی بودن آن در مسابقه نیست.

قوانین هر رشته تعیین‌کننده‌اند.

ممکن است یک برگزارکننده پوشاندن یک قطعه غیرخطرناک را بپذیرد و مسابقه‌ای دیگر خواستار خارج‌کردن کامل آن شود. بنابراین چسب پزشکی نباید به‌عنوان راهی برای دور زدن مقررات مسابقه در نظر گرفته شود.

حتی مقررات فوتبال در سال‌های اخیر درباره تجهیزات و اکسسوری‌های خطرناک تغییراتی داشته و همین مسئله نشان می‌دهد تکیه بر چیزی که «چند سال پیش مربی گفته» راه مطمئنی نیست؛ نسخه فعلی قوانین همان رقابت باید ملاک باشد.

برای ورزشکار حرفه‌ای، فرم جواهر مهم‌تر از ترند بودن آن است

اگر فعالیت ورزشی بخش بزرگی از زندگی فرد را تشکیل می‌دهد، انتخاب جواهر فقط بر اساس ظاهر منطقی نیست.

یک قطعه برجسته، آویزدار یا دارای لبه‌هایی که به لباس و تجهیزات گیر می‌کنند برای کسی که بیشتر روز پشت میز می‌نشیند یک شرایط دارد و برای ورزشکاری که روزانه دو جلسه تمرین می‌کند شرایط دیگری.

حتی APP تأکید می‌کند که اندازه نامناسب جواهر می‌تواند مشکل‌ساز شود؛ قطعه بیش از حد بزرگ راحت‌تر گیر می‌کند و جواهر خیلی تنگ نیز می‌تواند با تورم و فشار روی بافت مسئله ایجاد کند.

به همین دلیل ورزشکاری که قصد انتخاب پیرسینگ دارد، بهتر است قبل از توجه به ظاهر قطعه سه چیز را مشخص کند: محل تماس تجهیزات ورزشی با بدن، قوانین مسابقه و امکان خارج نکردن جواهر در دوره ترمیم.

این نگاه شاید از انتخاب صرفاً براساس عکس و ظاهر هیجان کمتری داشته باشد، اما احتمال اینکه چند هفته بعد مجبور به کنار گذاشتن کامل پیرسینگ شوید بسیار کمتر می‌شود.

جنس جواهر هم برای کسی که دائماً حرکت می‌کند بی‌اهمیت نیست

در پیرسینگ تازه، «استیل است پس حتماً مناسب است» معیار دقیقی نیست.

APP برای جواهر اولیه روی استاندارد مشخص مواد تأکید می‌کند و برای تیتانیوم، گریدهای سازگار با ایمپلنت مانند ASTM F-136 یا استانداردهای معادل را مثال می‌زند. این انجمن همچنین بعضی گریدهای مشخص استیل، نیوبیوم، طلای مناسب و انواع مشخص شیشه را برای پیرسینگ اولیه قابل استفاده می‌داند.

برای ورزشکار انتخاب یک قطعه خوش‌ساخت، صاف و متناسب با آناتومی اهمیت دوچندان دارد، چون جواهر دائماً در محیطی با حرکت بیشتر، تعریق، لباس‌های فشرده و تجهیزات مختلف قرار می‌گیرد.

این البته به معنای آن نیست که تیتانیوم هر مشکلی را حل می‌کند. اگر محل پیرسینگ هر جلسه زیر بند لباس ساییده شود، بهترین فلز دنیا هم نمی‌تواند اصطکاک مکانیکی را حذف کند.

کدام ورزش‌ها معمولاً سازگارترند؟

اگر فقط از زاویه پیرسینگ نگاه کنیم، می‌توان ورزش‌ها را روی یک طیف تصور کرد.

یک سمت طیف، رشته‌هایی مثل بوکس، راگبی و بسیاری از ورزش‌های برخوردی قرار دارند؛ جایی که تماس مستقیم و قوانین تجهیزات، استفاده از جواهر را محدود می‌کند. در بسکتبال FIBA نیز jewellery در مسابقه مجاز نیست.

در سمت دیگر، بعضی رشته‌های دوومیدانی قرار می‌گیرند که مقررات World Athletics حتی به‌طور مشخص body piercing را در بخش jewellery مجاز دانسته است.

بین این دو سر طیف رشته‌هایی قرار می‌گیرند که پاسخ وابسته به نوع پیرسینگ و تجهیزات است.

دوچرخه‌سوار باید برخورد جواهر گوش با بند کلاه و عینک را در نظر بگیرد. وزنه‌بردار باید ببیند میله، کمربند و لباس تمرین با محل پیرسینگ برخورد دارد یا نه. ژیمناست علاوه بر قوانین مسابقه باید احتمال گیرکردن جواهر هنگام حرکات سریع را بسنجد. شناگر با مسئله آب و دوره ترمیم روبه‌رو است.

بنابراین حتی عبارت «ورزش بدون تماس» هم به‌تنهایی تضمین نمی‌کند هر پیرسینگی بدون دردسر خواهد بود.

بهترین استراتژی برای کسی که ورزش حرفه‌ای را جدی دنبال می‌کند

پیرسینگ برای یک ورزشکار حرفه‌ای بهتر است مثل یک تصمیم زمان‌بندی‌شده دیده شود، نه کاری که عصر پنجشنبه انجام شود و شنبه تازه معلوم شود مسابقه اجازه استفاده از آن را نمی‌دهد.

اول باید مقررات مسابقه خوانده شود. بعد مشخص شود تجهیزات رشته با کدام نقاط بدن اصطکاک دارند. سپس زمان مناسبی انتخاب شود که پیرسینگ فرصت ترمیم داشته باشد و مجبور نباشید مرتب جواهر تازه را خارج کنید.

اگر مسابقات شما اجازه جواهر نمی‌دهد، قبل از ایجاد پیرسینگ جدید درباره فاصله زمانی تا مسابقه بعدی با یک پیرسر حرفه‌ای صحبت کنید. اگر استفاده از جایگزین غیر فلزی را در نظر دارید نیز ابتدا مطمئن شوید هم برای مرحله فعلی پیرسینگ مناسب است و هم مقررات رشته آن را مجاز می‌داند؛ «شفاف بودن» یک قطعه الزاماً آن را از نظر داور قانونی نمی‌کند.

و اگر محل پیرسینگ بعد از تمرین به شکل غیرعادی دردناک، داغ و متورم شد یا ترشح چرکی داشت، نباید همه چیز به حساب «عرق کردن» گذاشته شود. این موارد می‌توانند از علائم عفونت باشند و نیاز به ارزیابی پزشکی داشته باشند.

پس ورزشکار حرفه‌ای می‌تواند پیرسینگ داشته باشد یا نه؟

بله؛ حرفه‌ای بودن در ورزش و داشتن پیرسینگ با هم تناقضی ندارند.

اما ورزشکاری که انتخابش را بدون توجه به رشته انجام می‌دهد، احتمالاً زودتر از چیزی که انتظار دارد با مشکل روبه‌رو می‌شود.

برای یک دونده، پیرسینگ ممکن است چیزی باشد که حتی روز مسابقه هم روی بدن باقی می‌ماند. برای بسکتبالیست، راگبی‌باز یا بوکسور، همان جواهر ممکن است قبل از مسابقه مجبور به خروج باشد. برای شناگر، زمان ترمیم و تماس دائمی با آب مسئله مهم‌تری است. برای کسی که تازه پیرسینگ زده نیز خارج و وارد کردن مداوم جواهر می‌تواند خودش به یک مشکل تبدیل شود.

در نهایت سه سؤال ارزش بیشتری از هر توصیه عمومی دارند:

قانون رشته من چیست؟ محل پیرسینگ با چه چیزی تماس پیدا می‌کند؟ و آیا قبل از شروع مسابقات فرصت کافی برای ترمیم دارم؟

اگر جواب این سه سؤال قبل از پیرسینگ مشخص شود، در بیشتر موارد لازم نیست بین ظاهر دلخواه و ورزش حرفه‌ای یکی را انتخاب کرد. مسئله نه «پیرسینگ یا ورزش»، بلکه انتخاب درست محل، زمان و شرایط استفاده از آن است.